Op de pijp met... André Koenen

Redactie 19-09-2021

Even pauze. Even op de pijp. Bakkie doen, praatje maken. Met en over bijzondere Westlanders. Westlanders met een verhaal. Over Westlandse waarden, en over heden, verleden en toekomst. Deze keer praten we met: André Koenen.

Tekst: Esdor van Elten / Foto: Ton van Zeijl

Makkelijk was het niet altijd, maar André Koenen (72) wist met tegenslagen te overwinnen en zong intussen in vrijwel iedere feestzaal in het Westland. "Ik ben altijd manisch positief ingesteld geweest." André is getrouwd met Mia. Samen hebben ze twee kinderen en twee kleinkinderen. Ze wonen met hun hond Beauty in 's-Gravenzande.

Van wie ben jij er één?

Ik ben een zoon van Piet Koenen de vroeger bekende Radio Koenen. Geboren in de Heenweg. Mijn ouders woonden indertijd, kort na de oorlog, in een onbewoonbaar verklaard huisje op de plek waar nu de kerk staat. Er lag nauwelijks een dak op, dus mijn vader had een afdakje boven mijn bed getimmerd zodat ik droog bleef. Met emmers om me heen.

Was verhuizen dan geen optie?

Dat was ook het geval, ik verhuisde samen met mijn oudere zus Jannie vanuit de Heenweg naar de Binckhorststraat in 's-Gravenzande waar mijn jongere broer Jaap is geboren. Er staan inmiddels alweer nieuwe huizen, maar toentertijd, joh, we kwamen in een paleis. Mijn vader was eerst postbode, later bij het Marine Wachters Korps in Hoek van Holland. Uiteindelijk maakte hij van zijn hobby zijn werk. Radio Koenen is lang een begrip geweest in het Westland. In de tussenliggende periode ben ik op achtjarige leeftijd verhuisd naar Naaldwijk waar mijn jongste zusje Linda is geboren.

Wilde je ook graag de zaak in?

Dat was wel de bedoeling, maar dat liep een beetje anders. Na de openbare lagere school in Naaldwijk ging ik naar de LTS in Loosduinen. Daar kwam ik niet verder dan de eerste klas. Mijn kleurenblindheid bleek de boosdoener te zijn. Mijn hobby was het verzamelen van foto's van zeeschepen. Dat leidde ertoe dat ik op de grote vaart ging.

Ik krijg nu 'toen wij van Rotterdam vertrokken' in mijn hoofd...

Ik vertròk ook van Rotterdam. Mijn taak was het serveren van eten en koffie en diverse andere klusjes in de breedste zin van het woord. En zeeziek? Zo en niet zo'n beetje ook.. We gingen met windkracht 9 de haven uit. Ik ben tot Kopenhagen ziek geweest. Maar je moest werken! Op het moment dat ik weer land om me heen zag was het op slag over. Ik heb één jaar gevaren, vooral langs de Europese kust, Na dit avontuur ben ik kort gaan werken bij de Haagsche Courant en later bij Kees Thoen van Het Hele Westland, maar dat duurde volgens mij maar drie weken.

Wat gebeurde er?

In die tijd was 'handje raaien' populair. Een spelletje waarbij je moest raden hoeveel lucifers iemand achter zijn rug hield. Na werktijd eind van de week werd dat gespeeld. Kees verloor en moest trakteren. 'Ga jij effe patat halen', zei hij. Mijn antwoord was 'Jij hebt verloren, dus dat moet je maar zelf doen'. 'Als je het niet gaat halen hoef je maandag niet terug te komen!' 'OK, dan ga ik nu naar huis. Hoi'

Was dat niet wat overdreven?

Ik vond van niet. Het was niet het belang van de zaak, dus los je dat zelf maar op. In ieder geval, in de jaren erna heb ik, op en af, bij mijn vader gewerkt. Maar we verschilden enorm van mening en dat maakte samenwerken... nou ja, moeilijk. Dus ik heb nog bij diverse andere bedrijven gewerkt, o.a. De Nederlandse Veiligheidsdienst, BCC in Den Haag en als bedrijfsleider van een radio-TV zaak in Vlaardingen. Vervolgens ben ik een winkeltje in bouwdozen, elektrische treinen en radiografische auto's, bootjes en vliegtuigjes begonnen op de Zuidwind. Ik deed zelf ook aan modelracing. Dat liep een paar jaar heel goed en ik dacht 'ik kan hier wel wat moois van maken.' Maar toen kwam er een zware economische recessie. De hypotheekrente schoot omhoog naar 13 procent en dat trok ik niet meer. We kwamen zware tijden terecht maar failliet gaan was geen optie. Toen kocht ik van mijn laatste centjes mijn eerste offsetpers. Zo begon ik met wat nu MultiMedia Westland is.

Zomaar?

Ja. Ik dacht dat ik een gat in markt had gevonden met een sneldrukkerij. Ik geloofde erin en waar je zelf achter staat heeft meestal een goede kans van slagen. Maar er kwam meer voor kijken dan alleen even een velletje papier bedrukken. Het bleek gewoon een vak te zijn. Mijn eerste echte opdracht was het drukken van veilingkaarten voor een tuinder. Ik had zo'n kaart nog nooit gezien. Ik stond er met wrijflettertjes tekst op te maken en vervolgens heb ik 5000 kaarten gedrukt en met de hand gesneden. Dat kun je je nu amper meer voorstellen. Maar de klant was tevreden.

Een bescheiden begin...

Zeker. In de jaren erna werd dat beter. Ik leerde bij. Inmiddels doe ik het al 43 jaar. Vaak geswitcht van machines en persen. Altijd met de technologische veranderingen mee. Van wrijflettertjes krassen in een schuurtje naar drukbestanden faxen, wat weer later mailen werd. In de loop van de jaren veranderde de technologie in rap tempo. Ook daar zijn we op in gesprongen door een digitale pers aan te schaffen. Op dit moment zijn we zowat de enigste drukkerij en copyshop in het Westland.

Je schijnt ook een aardig deuntje te kunnen zingen...

Dat wist ik ook niet toen ik er ooit aan begon. Maar inmiddels heb ik in de afgelopen veertig jaar zo'n beetje in iedere feestzaal in het Westland gestaan, en ook in veel daarbuiten.

Hoe ben je zanger geworden?

Bij toeval denk ik. Ik wilde gitaar leren spelen en ik nam wat lessen in Naaldwijk. bij Harry van Buitenen, Volgens mij heette die zo. Op een gegeven moment kwam Jochem Mondt, een van mijn beste vrienden, een keer buurten. Hij speelde in een band en vertelde dat hun gitarist er mee ophield. 'Nou, dan kom ik wel', zei ik. Nou ja, dat was nog niet zo makkelijk. Piet van der Marel heeft vervolgens drie maanden lang drie keer in de week met mij akkoorden zitten doornemen. Maar toen kwam mijn eerste optreden. In het Trefpunt in Maasland. 400 man publiek. Nooit zo zenuwachtig geweest. Per ongeluk zetten ze ook een microfoon voor m'n neus, dus ik zong mee. Ik heb een harde zangstem dus ze konden me goed horen. Zo is het geboren.

En aardig doorgegroeid...

We konden een aardig feestje bouwen. In Avifauna voor 5000 man. Na mijn bandavontuur ben solo gegaan en dat was heerlijk om te doen. Ik heb zelfs mogen zingen in de Kuip van Feyenoord. Volgens mij ben ik ook de enigste Westlander die op de middenstip heeft mogen staan zingen. Dat was tijdens een evenement van Spieren voor Spieren. Mooi hoor, zingen voor 5.000 man in zo'n groot en mooi stadion.

Heb je in één band gespeeld?

We waren eerst een kwartet, later een trio. Eerst heetten we de 'Sounds', later, toen we er een jaartje tussenuit waren geweest, kwamen we terug als 'Return'. Mijn vaste vriend Jochem Mondt van Mondt Tweewielers speelde ook in die band. We gingen vaak samen wielrennen. Bij een fietstocht langs de Waterweg werd hij onwel. Hij stierf in mijn armen en dan stort effe je wereld in.

Had je er wel tijd voor?

Het was intensief, vaak met drie of vier optredens in de week. Altijd laat thuis, maar wel de volgende dag weer aan het werk. Maar het geld kwam goed uit want de drukkerij leverde nog niet voldoende op om goed van te leven.

Speelden jullie ook eigen muziek?

Nee, altijd covers. Ik heb één keer zelf een lied gemaakt en dat was voor de bruiloft van mijn dochter Miranda. Dat heb ik live gezongen op de trouwdag. Tijdens het zingen van dat nummer kon ik mijn dochter niet aankijken anders was het janken geworden. Ik heb in een studio in Den Haag nog een opname gemaakt en er zijn van de cd van dat lied zowaar nog 25 stuks verkocht.

Zing je nu niet meer?

Twee jaar geleden heb ik mijn afscheid concert gegeven in het Teejater in Naaldwijk

Hoe kijk je terug?

Hoe zal ik het zeggen? Ik ben een gelukkig mens, ik heb twee prachtige kinderen met twee heerlijke kleinkinderen en ik heb samen met mijn vrouw een goed lopend bedrijf opgebouwd. Wat wil een mens nog meer!

Op de pijp met is naar een idee van Peter en Ton van Zeijl.