Op de pijp met... Henk Joemman

Redactie 31-10-2021

Even pauze. Even op de pijp. Bakkie doen, praatje maken. Met en over bijzondere Westlanders. Westlanders met een verhaal. Over Westlandse waarden, en over heden, verleden en toekomst. Deze keer praten we met: Henk Joemman.

Tekst: Esdor van Elten / Foto: Ton van Zeijl

Vier jaar geleden maakte Henk Joemman (57) de droom waar die hij al sinds zijn vijftiende koestert: een eigen zaak. De weg erheen was niet glad geplaveid, maar ervaring, enthousiasme en de hulp van anderen maakten het eens ondenkbare mogelijk. "Elke dag loop ik met een big smile mijn showroom binnen." Henk is getrouwd met Melissa. Samen hebben ze twee kinderen: Gregory en Lisa. Ze wonen in Den Haag.

Jij bent geen Westlander hè?

Ik kom niet uit het Westland, en ik woon er ook niet, maar ik werk er al wèl heel lang. Eerst in Wateringen, nu in Honselersdijk.

Waar kom je vandaan?

Ik ben geboren in Paramaribo, Suriname. Onze familie heeft Hindoestaanse roots. Mijn vader kwam uit een vissersfamilie, maar werd zelf elektricien. Mijn moeder kwam van de boerderij. In 1972 verhuisden we naar Nederland. Dat was nog voor de Surinaamse onafhankelijkheid.

Dat zal een hele verandering geweest zijn...

Natuurlijk. Ik was acht en vond het enorm spannend. Ik had nog nooit in een vliegtuig gezeten. En Nederland was wel echt anders. We woonden in een klein flatje in Den Haag, twee kamers en een keuken, voor zeven mensen. Zonder douche. We gingen in de teil met een sopje. Toen twee maanden na onze aankomst de eerste sneeuw viel was dat magisch; dat had ik nog nooit gezien. Het leek op het schaafijs dat we in Suriname hadden. Dus we schraapten het van de vensterbank, goten er siroop over en aten het op. De buren zagen dat en vertelden ons dat dat vanwege alle vervuiling geen goed idee was... Maar het was ook wennen. Die kou. Na twee jaar verhuisden we naar een vijfkamerwoning. Een villa vonden we dat.

Kreeg je een beetje aansluiting?

Op school was het ook wennen. Ik was één van de eerste kleurlingen in de klas. En ik had natuurlijk een heel ander accent dan de Hagenezen. Het is wel apart om te zien hoe anno 2021 in de straattaal juist weer veel Surinaamse woorden zijn doorgesijpeld. Doekoe, Patta's en Fawaka dat uit het Sranantongo afkomstig is.

Wat voor school heb je gedaan?

Na de lagere school deed ik LTS/mavo. Het werd een mavo-diploma maar eigenlijk had ik meer met de techniek. Ik ging geregeld met mijn vader mee op klus: gaten boren, leidingen trekken... Werken met je handen, maar ook je hoofd gebruiken. Na de mavo ging ik aan het werk in de supermarkt. Als vakkenvuller begonnen en in de 17 jaar erna doorgegroeid. Ik heb in verschillende filialen gewerkt, ook als manager. Daar heb ik ontzettend veel van geleerd; vooral met mensen omgaan. Want je moet wel luisteren naar je klanten. En naar je mensen. Teambuilding, iedereen telt mee. Zo kreeg ik een rugzak met skills mee. En ik leerde vooral verantwoordelijkheid. Niet alles draait om geld. Ik ben getrouwd, heb kinderen en ben gezond. Ik ben superrijk.

Hoe kwam je in het Westland terecht?

Op 1 januari 2000 werd mijn zoon geboren. Een Millenniumkind. Ik had het naar m'n zin bij Ahold, maar het was wel druk en ik wilde echt papa zijn, dus ik besloot 'over het muurtje te gaan kijken.' Ik kwam een heel kleine advertentie tegen, op de zijkant van de krant zeg maar, maar toch viel mijn oog erop. A.S. Winkelinrichters uit Wateringen zocht een verkoopadviseur. Ik dacht, met mijn ervaring in de winkel kan ik dat misschien ook wel.

En kon je dat?

Dat viel tegen. Het bleek toch wel een echt vak te zijn. Wat zijn RAL-kleuren nou weer? Hoe kom je van plan naar uitvoering? Hoe zat het allemaal? Ik begreep er niks van. Na negen maanden stond ik op het punt op te geven. Ik had de afspraak dat ik binnen een jaar naar mijn oude werk terug kon. Ik was van plan die maandag op te gaan zeggen. Maar in dat weekend ging ik even rustig zitten en toen viel ineens het kwartje: ik doorzag het proces in één keer. Die maandag kwam ik heel anders op mijn werk en ik dacht 'ik ga er weer helemaal tegenaan.' Ik heb er vervolgens 17 jaar lang gewerkt. Ik was een echte regelneef. Formeel was ik dan verkoopadviseur, maar ik hield me bezig met het hele proces, van de binnenkomst van de klant tot en met het eindproduct. Alles geleerd, mooie projecten gedaan.

Waarom werd je ondernemer?

Dat was sinds mijn vijftiende een droom voor me. Maar ik dacht niet dat die ooit werkelijkheid zou worden. Soms zijn er gebeurtenissen nodig die je op weg helpen. Toen in 2008 de kredietcrisis uitbrak hadden wij daar ook flink last van. Er moesten mensen weg, er werd in de kosten gesneden. Toen er op een gegeven moment divisies moesten worden afgestoten vroeg ik mijn werkgever: denk aan mij'. Uiteindelijk kon ik vertrekken en de divisie vitrines & confectierekken, kantoormeubelen, signing & displays en een stukje van de divisie winkelinterieur meenemen. Dat was in 2017.

Zomaar?

Nee, natuurlijk niet. Daar ging een lang traject aan vooraf. Niet alleen qua onderhandelingen met A.S., maar ook op weg naar ondernemerschap. Ik had een goed gevoel bij het plan. 'Maar', dacht ik, 'wie kan me helpen van nul tot ondernemer?'

Nou, wie?

Ik kreeg onder andere hulp van een re-integratienbureau: 'De Opstartfabriek'. Maar ook van de toenmalige eigenaar van A.S.: Joseph Stad. Hij vond het leuk dat ik een deel van zijn 'kindje', want dat wordt een zaak toch door de jaren heen, voortzette. Ook nu is hij nog steeds een vertrouwde adviseur en mijn klankbord. Een belangrijke rol speelde ook André, mijn boekhouder. Ik ken hem al heel lang. Het was vooral het boekhoudkundige deel van ondernemen dat me zorgen baarde. Belastingen, administratie... Het was voor mij doorslaggevend dat hij 'ja' zei. Ik noemde mijn bedrijf HMG Supplies (www.hmgsupplies.com). Naar de namen van mijn gezin.

Mis ik er dan niet eentje?

Henk, Melissa, Greg. Maar ik noem Lisa vaak ook 'Mop'. Zo is het weer compleet.

Je bent ook in het Westland gebleven...

Een goed pand is belangrijk voor mijn werk. Ik heb lang gezocht en heel wat panden gezien, voor ik uiteindelijk bij Wim de Voeght terecht kwam. En het pand hier op de Honsel Zuid is voor mij ideaal. Bovendien is het in Westland prima ondernemen en heb ik in de jaren in Wateringen natuurlijk ook netwerk hier opgebouwd. Dat ben ik ook aan het uitbreiden. Zo ben ik lid van de netwerkgroep Nieuw Glas in Naaldwijk.

Passende naam, want glas is ook jouw business...

Glas speelt een belangrijke rol in mijn producten. Ik lever vitrinekasten. Zowel standaard als op maat, aluminium en vol glas. Van oorsprong vooral zakelijk, maar tijdens de coronacrisis zijn er ook veel particulieren bij gekomen. Vaak verzamelaars die hun objecten mooi willen presenteren. Verder zijn ook musea een belangrijke doelgroep. Een vitrinekast lijkt simpel,maar er komt best nog veel bij kijken, ook als je dingen als verlichting, beveiliging en dat soort zaken mee moet nemen. Soms komen mensen met bijzondere wensen. Ik heb voor een edelstenenverzamelaar bijvoorbeeld een kast gemaakt waar ik heel veel werk heb moeten besteden aan de juiste verlichting om de edelstenen goed te laten uitkomen.

Maak je de kasten zelf?

Ik ontwerp veel zelf en laat die dan elders maken. Ik importeer ook exclusieve vitrinekasten uit Italië, als enige in de Benelux.

Het bleek je dus goed af te gaan

Het is heel mooi dat ik mijn ervaring in de projectontwikkeling, maar ook uit de winkel, goed kan gebruiken. In de supermarkt heb ik bijvoorbeeld veel te maken gehad met bewegwijzering en dergelijke, en dat komt weer goed van pas bij de signing & displays. In de projectontwikkeling kreeg je te maken met beurzen, met verlichting, meubels, allemaal dingen die nu onderdeel zijn van mijn werk. Er komt van alles samen.

Dus het bevalt?

Super! Ik vind het geweldig om ondernemer te zijn. De vrijheid, maar ook de verantwoordelijkheid. Als ik hier 's ochtends binnenloop heb ik nog altijd een big smile op mijn gezicht en af en toe denk ik "ik heb het toch maar voor elkaar gekregen."

Op de pijp met is naar een idee van Peter en Ton van Zeijl.